ROZDZIAŁ II

Odwróciła się w mgnieniu oka. Przed nią stał oparty o ścianę Matt. Uśmiechał się lekko z prawie niewidocznym zaciekawieniem, a jego piwne oczy były wpatrzone w Angelicę.
- Nie udawaj, że mnie nie znasz. - zirytowała się dziewczyna. - Przez całe sześć lat musiałam się z tobą dręczyć, więc nie udawaj!
- Ojojojoj.... Angelica się zdenerwowała? - zapytał. - Nie chciałem urazić Miss Denerwuję Się Na Widok Matt' a. - dodał uśmiechając się złośliwie.
- Ostrzegam cię, jeśli spróbujesz coś takiego powiedzieć przy innych to własnoręcznie cię uduszę. I nie żartuję. - dodała widząc powątpiewające spojrzenie. - Od dawna zastanawiam się nad tym.
- Dobrze, już dobrze nie denerwuj się tylko! Ale osobiście uważam, że odrobinkę nie panujesz nad swoją samokontrolą. Można to wywnioskować z tych rumieńców na twarzy.- Angelica poczuła, że się czerwieni. A jeśli ma rację? Nie na pewno nie.
- Mów o sobie, dobra? Sam nie jesteś dużo lepszy. - zdenerwowała się dziewczyna. - Wiesz od kogo się uczyłam? - kiedy pokiwał głową z udawanym zaciekawieniem, dokończyła: - Od ciebie.
Widząc, że teraz na jego twarzy pojawia się rumieniec, porwała torbę i wyszła z szatni.
Wracając do domu, nasunęła się jej dziwna myśl: A jeśli on ma rację? Naprawdę stała się przemądrzała?...  Nie, wcale nie! On widział ją dzisiaj  po dwumiesięcznych wakacjach. Skąd niby wiedział jaka jest? W dodatku nie rozmawiali ze sobą prawie w ogóle! To wszystko jest wyssane z palca! ... Po co ona się nim przejmuje? Teraz to wszystko zlewało jej się w głowie i nie pamiętała dokładnie co chłopak mówił...

*     *     *

Następnego dnia lekcje były bardzo ciężkie jak na pierwszy dzień nauki. Nauczyciele od razu powiadomili ich, że w gimnazjum jest dużo ciężej i że muszą się przyłożyć do nauki, mimo, że w pierwszej klasie, w większości materiał powtarza się z podstawówki. Bez ogródek wspominali o testach sprawdzających ich wiedzę, które robili na własną rękę( tak więc nie można było wiedzieć co dokładne trzeba powtórzyć). Byli bardzo surowi i przypominali o przestrzeganiu regulaminu na ich lekcjach. Do niektórych uczniów, najwyraźniej to nie docierało, bo na pierwszych lekcjach, otrzymali ujemne punkty.

Angelica siedziała wyprostowana  w ławce, tuż obok Harriet. Lekcja historii była wyjątkowo nudna. Pan nauczyciel zrobił im kartkówkę z szóstej klasy, a teraz monotonnym głosem czytał wymagania.Wiele osób siedziało z przymkniętymi oczyma, prawie zasypiając (jeśli już nie spali), myśląc o niebieskich  migdałach lub rozmawiając półgłosem. Angelica rozejrzała się po klasie, po chwili znalazła Arthura,  siedzącego w ostatnim rzędzie. Był oparty łokciami o blat ławki i patrzył się tępo na tablicę. Najwyraźniej wyczuł, że jest obserwowany, bo otrząsnął się i wyszczerzył zęby do Angelici. Dziewczyna na przerwie podeszła do niego wraz z przyjaciółką. 

- Hej - przywitał je. - Mi się tylko wydaje, czy ta lekcja była najnudniejsza ze wszystkich dzisiaj?

- Przesadzasz - zaprotestowała Harriet. - Wiadomo, że są nudne. A ty byś zachowywał się trochę bardziej jak żywy na lekcjach.

- Nic nie poradzę to mnie nudzi- usprawiedliwił się, ale szybko zmienił temat.  - Kartkówka bez choćby jednej lekcji? Nawet nie chcę myśleć co to będzie za masakra!

- Na pewno napisałeś lepiej ode mnie- Harriet pokręciła ze smutkiem głową.

Chłopak prychnął po czym zaczął wymieniać ulubione filmy i książki. Ale Angelica go nie słuchała. Jej wzrok spoczął na chłopaku, rozmawiającym głośno z kolegami.Matt od wczorajszej rozmowy unikał jej, czasem odchodził jak najdalej od niej, a za nim "ukradkiem" duża grupa dziewcząt. Nie obchodziło ją to, można powiedzieć, że nawet pasowało. Nagle ich spojrzenia skrzyżowały się. Ale on szybko odwrócił wzrok....

- Jesteś jeszcze wśród żywych, czy mamy cię zawieść do szpitala?- spytał głośno Arthur, wymachując jej ręką przed oczami, na co Harriet zaśmiała się.

- Co?.... - zapytała nieprzytomnie. - A tak jasne.... Nie słuchałam cię. O czym mówiłeś?

- Pytałem jak się uczysz? Bo ja okropnie. - powtórzył.

- Eeeee..... Bardzo dobrze? -  odpowiedziała pytaniem, po czym spojrzała pytająco na przyjaciółkę, która od razu przytaknęła. 

- Wiesz nie chce cię obrazić, ale jak dostałeś się do tego gimnazjum skoro masz złe oceny? - zapytała niepewnie Harriet.

- Wiesz  już myślałem, że nie zapytasz! - powiedział radośnie. - No więc.. Chyba miałem dużo szczęścia no teście kompetencji. I wtedy przyłożyłem się do nauki. Ale teraz to ja mam dość pusto w głowie. - dodał pykając się pięścią w głowę. 

Godzinę przed drugim śniadaniem mieli lekcje biologii  z , jak się przekonali na własnej skórze, bardzo surowym, starym nauczycielem. Sam jego wzrok, świadczył o tym, że gardzi uczniami, którzy łamali regulamin i nie stosowali się do niego. Wszedł do klasy i zaczął mówić rozkazami z bardzo surowym głosem. 

- Siadajcie! Macie być cicho! Nie rozmawiać i nie porozumiewać się w żaden  inny sposób! Czytajcie rozdział pierwszy i róbcie notatki, które mają się znaleść u mnie  po lekcji.-  rzekł spoglądając na wszystkich groźnymi sępimi oczyma, lecz nikt nie ważył się odezwać, więc usiadł za biurkiem i zaczął coś pisać w dzienniku.

Angelica zabrała się za zadanie. Po piętnastu minutach coś uderzyło ją w głowę. Cicho syknęła  i odwróciła się w krześle, ale zobaczyła tylko zmiętą kartkę leżącą na podłodze. Udając, że szuka czegoś w plecaku, porwała kartkę, a kiedy się wyprostowała, szybko ją rozwinęła. Pochyłym, niedbałym pismem, jakby nadawcy bardzo się spieszyło, było na niej napisane kilka słów:

           Byłaś wczoraj dla mnie niemiła. To prawda, ale może pomogłabyś mi w lekcjach?

Kiedy przeczytała jej brwi powędrowały wysoko w górę. Nadawca nie musiał się podpisywać. Wiedziała od kogo ten liścik. Ale czemu, akurat na tej lekcji, kiedy nie może mu nic odpowiedzieć. Zerknęła w stronę nauczyciela. Był pochłonięty pisaniem. Zdecydowała. Na drugiej stronie listu napisała jedno słowo " Nigdy". Odwróciła się i rzuciła w stronę Matt' a. Ale nim zdążyła cokolwiek innego zrobić, nauczyciel zawołał:

- Co to miało  być Blanck? Co ja mówiłem o porozumiewaniu się? - akurat wtedy gdy się odwróciła, podniósł wzrok by spojrzeć na zegar wiszący w rogu sali, więc wszystko zobaczył.

- Że nie wolno się porozumiewać, proszę pa... - zaczęła niepewnie, spuszczając głowę, ale nie dokończyła, bo jej przerwano.

- No właśnie! - rzekł mężczyzna. - Myślisz, że możesz  sobie tak obejść regulamin?

- Nie, ja wcale....

- A ty Smith? Dobrze widziałem dokąd ta kartka dotarła! - zwrócił się do Matt' a. - Oboje szlaban u mnie w czwartek.- kiedy otwierali już usta, by jednocześnie zaprotestować dodał: - Nie protestujcie!

Nagle wszystko ucichło. Poczerwieniała ze złości Angelina, po dzwonku, oddała w ręce mężczyzny i odeszła na bok, by poczekać na przyjaciół. 

- Nie martw się - pocieszał ją Arthur, kiedy byli już na stołówce.- to stary zrzęda. Daje co prawda okropne szlabany, ale da się wytrzymać. Ma bzika na punkcie tego głupiego regulaminu. 

- I ty to wszystko wiesz? -spytała z ironią Harriet. 

- Już mówiłem, brat wszystko mi powiedział. - wytłumaczył się chłopak, bez cienia urazy w głosie. To było jego dobrą strona: nie obrażał się o byle co, mimo że kilka razy pokłócił się z Harriet, to tylko na żarty.

I teraz właśnie zaczęli się kłócić, kto napisał większe bzdury na kartkówce z historii.

Angelica nie uczestniczyła w wymianie zdań, więc rozpaczliwie szukała jakiegoś tematu by zająć kolegów. I nagle,  bez zastanowienia powiedziała:

- Nie wierze jej.

Więc wreszcie dodałam rozdział drugi. Serdecznie zapraszam do przeczytania! Rozdział trzeci ukarze się w środę lub czwartek.

Pozdrawiam!

W. Lelito